גרינער היכל
Green Temple
Lyrics/Poems by Avrom Sutzkever
Translation by Nathan Wolski
ערגעץ װױנט אַ מענטש פֿון װוּנדער, װעמען
דו ביסט טײַער, און דײַן מידער דמיון ראַסט און רוט
אין זײַן װײכן בליק. ער טוט פֿאַרנעמען
.יעדן טאָן, װאָס גלעקלט אין דײַן בלוט
בײַ דער נאַכט איז ער אַ װײַסער חלום
.און באַלײַכט דעם תּהום פֿון דײַן באַגער.
-קענסט אים. האָסט באַגעגנט שױן אַ מאָל אים
.נאָר האָסט ניט געװוּסט, אַז דאָס איז ער
בלױז די בײמער־װאָרצלען, די געדאַכטן
פֿון דער ערד, געפֿינען אונטער טונקל־טיפֿן שיכט
,זײער קװאַלנשלאָס, דעם פֿעסט פֿאַרמאַכטן
.הינטער װעלכן ס'האַרט אַן אײביק ליכט
בלױז די גרינע, װאָרצלדיקע פֿינגער
-טאַפּן־אָן דאָס הױלע לײַב פֿון צײַט
,שנײַדן־דורך די שטײנערשע באַצװינגער
.װערן ענדלעך אױסגעלײזט, באַפֿרײַט
:בעט איך בײַ דעם װאַלדגעדאַנק דעריבער
נעם פֿאַרענדער אױך מײַן איטלעכס גליד
אין אַ װאָרצל—איך זאָל װי אַ גיבור
זיך דערגרונטן צו דעם קװאַל פֿון ליד
,און מיט לױפֿיקס קילן מײַנע דאָרשטן
.און מיט װאַלדיקס פֿרײדן מײַן געלאַף
ברענג מיך צו דעם קװאַל דעם ניט דערפֿאָרשטן
.װוּ עס טאָגט דער אָנהײב פֿון באַשאַף
.װאַלדאַנטפּלעק. די גרינע טירן אָפֿן
-פֿיר מיך, אײביק לעבן, צו דעם שפּיגל פֿון מײַן גײַסט
.כ'האָב אים נאָך ביז איצטער ניט געטראָפֿן
ס'האָט די נאַכט מיט נישטיקײט באַקרײַזט
,מײַן מאַרשרוט, און איך בין װי דער בושל
.װעמען עס האָט אָפּגעברענט די נעסט
אָבער װי די שטילקײט אין אַ מושל
?רױשט אין מיר די זון—דו הערסט, דו זעסט
ציען מיך די װעלדערס גרינע טירן,
כ'עפֿן זײ און שפּאַן טיר־אױס, טיר־אײַן.
מײַנע חושים ליליען זיך און שפּירן
דאָס געגלעט פֿון װעלדערישער שײַן.
ס'מינדסטע גרעזל װאַקסט מיך איבער, כ'הױער
אונטער זײַן געװינטלטן באַריר.
ס'איז מײַן גרינער טרױער—אַ פֿאַרטרױער:
זוכט אין איטלעכס בליעלע אַ טיר.
Somewhere dwells a man of wonder, to whom
You are precious, and your tired imagination rests and reposes
In his tender gaze. He perceives
Every tone that chimes in your blood.
By night he is a white dream
Illuminating the abyss of your desire.
You know him. You’ve met him before—
Only you didn’t know that it was him.
Only tree roots, the thoughts
Of the earth, beneath deep-dark layers find
Their springcastle, sealed shut,
Behind which waits an eternal light.
Only green earthy fingers
Touch the naked flesh of time, —
Cut through the stony oppressor,
Are redeemed, liberated at last.
Therefore, I ask the forestthought:
Go ahead, transform my every limb
Into a root—that I shall like a hero
Penetrate to the ground of poetry’s source
And with a gush cool my thirst
And forestial delight my chase.
Bring me to the unexplored source
Where the beginning of creation dawns.
Forestrevelation. The green doors open.
Lead me, O eternal life, to the mirror of my spirit,—
I have not yet met him.
The night surrounded my way
With insignificance, and I am like the stork
Whose nest has been reduced to ashes.
But like the silence in a seashell
Rustles in me the sun—do you hear? Do you see?
The forest’s green doors draw me,
I open them and stride through door after door.
My senses lily-flower and feel
The caress of forestial shine.
The tiniest blade of grass outgrows me, I crouch
Beneath its breezy touch.
My green sadness—reveals the secret:
Seek in every bloom a door.